6 Kasım 2017 Pazartesi

MUTE/DİL #1

Gönül sessiz. İçim dalgalı bir deniz, ama mutedil değil. Nefes alıp veriyorum; tinimde her şey yıkılıyor. Yüzüme yansıyan ulu bir dinginlik, aklım akşam trafiği gibi İstanbul’un; sesim sadece kendini duyacak kadar kısık. Huzur bazen anlık buluştuğum duygu. Huzursuzluk sağanak yağmur, huzur ancak bir tenekenin altına sığındığım kadar. Terliyorum. Dayanamıyorum bir ömrün tükenişine. Umudun kayıp gidişine… Hüzünle sarınırken tazeliği, yiten neşesi yeşilin, nane kokulu… Körpe bir çiçek açar. Güllere isyan bir gülüşle doğar. Bir şiirin dalında… Üzerine yorgun bir arı konar. Bir kuş gagası yaralar taç yaprağını. Yorulur rüzgâr teninde. Uzun bir şiirdir akşam batarken güneş. Düşer ateşi günün, diner ışık yağmuru. Gölgeler arsız çocuklar gibi koşuşturur taş yollarda… Denizin kokusu tükenmiştir direnirken poyraza.
[hipokrat]

Hiç yorum yok: